Nederland verdrinkt in laadpalen, maar onderweg snelladen blijft een probleem

Dit jaar komen er weer duizenden extra laadpunten bij. In Nederland zijn we Europees koploper in laadpunten per inwoner. Dat staat goed op papier, maar de praktijk is anders. Extra palen zijn niet per definitie slecht, maar we blijven denken vanuit aantallen en niet vanuit functie.

Het merendeel van die palen is langzaam laden, verspreid door woonwijken en buurten. Dat helpt, maar het is niet de oplossing waar mensen echt op wachten: onderweg laden. Snellocaties, strategische hubs, plekken waar je in 15–30 minuten je rit kunt vervolgen — dát is wat telt als je elektrisch rijden écht wilt faciliteren.

Ik beweeg me al jaren op het snijvlak van automotive en laadinfrastructuur, waar strategie en uitvoering elkaar vaak in de weg zitten. De huidige aanpak is vergelijkbaar met het aanleggen van duizenden extra afritten, zonder de snelweg zelf te verbreden. Je kunt overal stoppen, maar je komt nooit sneller vooruit.

Minder focus op horizontale dekking

Dat wordt ook bevestigd door recente data: Nederland heeft veel laadpunten, maar relatief weinig DC-snelladers. En de groei daarvan blijft achter bij de groei van het aantal EV’s. Terwijl snelladers juist de transitie mogelijk maken: ze zorgen dat mensen “on the go” kunnen laden, niet alleen thuis of in de straat.

Vattenfall praat over smart charging en grid-conscious laden, en dat is belangrijk. Maar dat mag niet verhullen dat we blijven bouwen alsof alle laadplekken gelijk zijn. Voor inwoners met een oprit werkt langzaam laden prima. Voor reizigers en zakelijke rijders maakt het verschil tussen blijven rijden of wachten.

Elke snellaadroute moet functioneren zonder verrassingen.

We moeten daarom de strategie omdraaien: minder focus op horizontale dekking van palen, meer focus op kwalitatieve snellaadplekken. Op locaties met veel verkeersstroom, bij OV-stations, logistieke hubs en langs snelwegen. Echte snellocaties, met voldoende vermogen, duidelijke tarieven en voorspelbare ervaringen.

Dat betekent ook: keuzes maken. Welke locaties verdienen capaciteit? Welke verdienen investeringen in lokaal netvermogen? Welke verdienen klantgerichte services? Niet elke wijk hoeft er nog één bij, maar elke snellaadroute moet functioneren zonder verrassingen.

Ik probeer het in mijn werk de focus te laten zijn: het doorbreken van vastgelopen patronen en het maken van keuzes die in de praktijk werken. Want uiteindelijk gaat het niet om hoeveel palen we neerzetten, maar om hoeveel kilometers elektrisch rijden we ermee mogelijk maken.