Duitsland is daarmee het tweede land waarvan de RDW buitenlandse tellerstanden overneemt. Belgische tellerstanden worden al sinds januari 2025 geregistreerd.
In totaal zijn er in de EU 10,8 miljoen auto's verkocht, 1,8 procent meer dan een jaar eerder. De meeste, 34,5 procent, van die auto's waren hybride-elektrisch.
Dit jaar komen er weer duizenden extra laadpunten bij. In Nederland zijn we Europees koploper in laadpunten per inwoner. Dat staat goed op papier, maar de praktijk is anders. Extra palen zijn niet per definitie slecht, maar we blijven denken vanuit aantallen en niet vanuit functie.
Het merendeel van die palen is langzaam laden, verspreid door woonwijken en buurten. Dat helpt, maar het is niet de oplossing waar mensen echt op wachten: onderweg laden. Snellocaties, strategische hubs, plekken waar je in 15–30 minuten je rit kunt vervolgen — dát is wat telt als je elektrisch rijden écht wilt faciliteren.
Ik beweeg me al jaren op het snijvlak van automotive en laadinfrastructuur, waar strategie en uitvoering elkaar vaak in de weg zitten. De huidige aanpak is vergelijkbaar met het aanleggen van duizenden extra afritten, zonder de snelweg zelf te verbreden. Je kunt overal stoppen, maar je komt nooit sneller vooruit.
Minder focus op horizontale dekking
Dat wordt ook bevestigd door recente data: Nederland heeft veel laadpunten, maar relatief weinig DC-snelladers. En de groei daarvan blijft achter bij de groei van het aantal EV’s. Terwijl snelladers juist de transitie mogelijk maken: ze zorgen dat mensen “on the go” kunnen laden, niet alleen thuis of in de straat.
Vattenfall praat over smart charging en grid-conscious laden, en dat is belangrijk. Maar dat mag niet verhullen dat we blijven bouwen alsof alle laadplekken gelijk zijn. Voor inwoners met een oprit werkt langzaam laden prima. Voor reizigers en zakelijke rijders maakt het verschil tussen blijven rijden of wachten.
Elke snellaadroute moet functioneren zonder verrassingen.
We moeten daarom de strategie omdraaien: minder focus op horizontale dekking van palen, meer focus op kwalitatieve snellaadplekken. Op locaties met veel verkeersstroom, bij OV-stations, logistieke hubs en langs snelwegen. Echte snellocaties, met voldoende vermogen, duidelijke tarieven en voorspelbare ervaringen.
Dat betekent ook: keuzes maken. Welke locaties verdienen capaciteit? Welke verdienen investeringen in lokaal netvermogen? Welke verdienen klantgerichte services? Niet elke wijk hoeft er nog één bij, maar elke snellaadroute moet functioneren zonder verrassingen.
Ik probeer het in mijn werk de focus te laten zijn: het doorbreken van vastgelopen patronen en het maken van keuzes die in de praktijk werken. Want uiteindelijk gaat het niet om hoeveel palen we neerzetten, maar om hoeveel kilometers elektrisch rijden we ermee mogelijk maken.
Sander Sommer is (interim) directeur Benelux bij een Europees producent van laadinfrastructuur. Hij houdt van duidelijkheid, samenwerking en plannen die niet in presentaties blijven hangen maar echt het verschil maken op straat.
Geen CEO met een Frans, Italiaans of Amerikaans paspoort en terug van 13 naar 4 merken. Dat zijn twee van de belangrijkste ingrepen die Stellantis zou moeten doorvoeren wil het toekomst hebben.
Voor Schadenet is het faillissement een flinke knauw, terwijl ABS opnieuw als winnaar uit de bus lijkt te komen. Dat schadebedrijven dit faillissement gaan aandragen bij de tariefonderhandelingen met opdrachtgevers lijkt daarbij wel zeker.
Een fusie van deze omvang is per definitie complex, en cultuurverschillen spelen daarin een veel grotere rol dan spreadsheets suggereren. Stellantis is uitgegroeid tot een veelkoppig lichaam, met naar wens een Frans tête, een Italiaanse capo, een Duitse Kopf en een Amerikaans head.
De route bij Porsche is duidelijk: herstructureren, kosten verlagen en een realistischer EV-strategie voeren, meer gestuurd door klantvraag dan door beleid. Of dat voldoende is, blijft onzeker.
