Stellantis onder de loep (1/2): Van synergie naar eenheidsworst, de structurele onderschatting van merk en cultuur breekt concern op

In de analyse van Stellantis en Geely van vorig jaar kondigde ik al aan dat er nog een uitgebreide analyse zou volgen van een van de meest fascinerende, maar tegelijk ook zorgwekkende casussen in de mondiale auto-industrie. Die analyse is nodig, omdat de reflexmatige focus op kostenbesparing voorbijgaat aan een factor die zich niet laat vangen in spreadsheets: cultuur. En juist die speelt bij Stellantis een veel grotere rol dan men intern lijkt te willen erkennen.

De fusie tussen FCA en PSA, begin 2021 afgerond, was geen kwestie van romantiek maar van noodzaak. Schaalvergroting moest Stellantis wapenen tegen structurele veranderingen in de auto-industrie: elektrificatie, softwareontwikkeling, strengere regelgeving, geopolitieke spanningen en de snelle opkomst van Chinese fabrikanten. Al in 2009 voorspelde Sergio Marchionne dat er wereldwijd uiteindelijk slechts ruimte zou zijn voor een handvol grote autoconcerns; wie onvoldoende schaal had, zou structureel kwetsbaar blijven.

Durf te kiezen (1/2): Waarom het bij Geely en Stellantis tijd is voor een grote schoonmaak

Nieuwe grootmachten als Stellantis en Geely zijn ontstaan door begrijpelijke fusies, overnames en strategische allianties. Maar als je wat dieper kijkt, zie je vooral logge bedrijven met interne strijd, die merkverwarring creëren en beslissingen uitstellen.

Bart Kuijpers Automotive NieuwsPieter Gabriëls

Carlos Tavares borduurde voort op die analyse. Consolidatie was onvermijdelijk, en hij greep rücksichtslos in. Productieprocessen werden geharmoniseerd, platforms gestandaardiseerd, toeleveringsketens ingedikt en inkoop gecentraliseerd. Financieel pakte dat aanvankelijk goed uit: marges verbeterden, synergievoordelen werden zichtbaar en analisten reageerden positief.