Dossier BPM bij import | Interview met BKAN-fiscalist Etienne Stevens: ik begrijp waar de irritatie vandaan komt, maar dat maakt niet ieder middel gerechtvaardigd

Taxatierapporten liggen onder vuur, koerslijsten worden kritischer beoordeeld en de Belastingdienst stelt zich steeds harder op. BKAN-fiscalist Etienne Stevens schreef recent een column waarin hij stelt dat de BPM-wetgeving niet gerepareerd hoeft te worden. Maar ook hij ziet nu een verharding ontstaan waar niemand beter van wordt. "Een geïmporteerde auto moet uiteindelijk worden verkocht. Juist daarom moet de Belastingdienst terughoudend omgaan met vertraging als drukmiddel."

Het wordt links en rechts geopperd: kunnen we niet gewoon stoppen met taxeren?

“Nee. Dan zouden we teruggaan naar een systeem dat eerder al in strijd bleek met het Europese recht. Op basis van de afschrijvingstabellen werd bij de invoer van auto’s in veel gevallen aanzienlijk meer BPM geheven dan nog rustte op vergelijkbare auto’s die al in Nederland rondreden. Daarover is tot aan de hoogste rechter geprocedeerd. Uiteindelijk heeft de Nederlandse wetgever koerslijsten en taxatierapporten moeten accepteren als methoden om de werkelijke waardevermindering te bepalen. Terugkeren naar uitsluitend afschrijvingstabellen is daarom geen reële optie. Nederland kan geen wetgeving invoeren die opnieuw strijd oplevert met het Europese recht.”

We zien nu een escalatie optreden. De Belastingdienst weigert soms een fiscaal akkoord te geven (lees: kenteken) wanneer een taxatierapport niet wordt geaccepteerd. Dat is toch pure powerplay?

“Deels. De houding van de Belastingdienst is tot op zekere hoogte begrijpelijk. Het is de dienst al jaren een doorn in het oog dat bij BPM-aangiften soms met waardes wordt geschoven. Ook rechters zien veel zaken voorbijkomen waarin importeurs en handelaren de grenzen nadrukkelijk opzoeken. Maar het niet afgeven van een fiscaal akkoord is een zwaar middel. Zonder dat akkoord komt er geen kenteken en kan de auto niet worden verkocht. Daarmee heeft de Belastingdienst veel macht. Dat kun je als powerplay beschouwen, al ben ik er niet zonder meer van overtuigd dat deze handelwijze juridisch onhoudbaar is.”

De Belastingdienst heeft daarbij vrijwel alle troeven in handen, terwijl de markt niet onbeperkt kan wachten.