Dossier BPM | De BPM bij import werkt prima. 'If it ain’t broke, don’t fix it'

Om maar gelijk met de deur in huis te vallen: de BPM is misschien geen perfecte belasting, maar zij functioneert bij import op dit moment behoorlijk goed. Sterker nog, aanpassing is wat mij betreft niet nodig en zelfs niet wenselijk. Wie de jurisprudentie over de BPM al jaren volgt, ziet vooral een systeem dat na veel procedures steeds duidelijker is geworden. De uitkomsten zijn doorgaans helder. Dat neemt niet weg dat er nog altijd procedures worden gevoerd waarvan men vooraf kan weten dat ze weinig kans maken. Soms door adviseurs, soms door de fiscus. Maar uiteindelijk is er dan een rechter die partijen uitlegt hoe het zit.

Goed toepasbaar

De huidige BPM-regels zijn niet uit de lucht komen vallen. Zij zijn mede gevormd door procedures over strijd met het EU-recht. De kern is inmiddels duidelijk: op een geïmporteerde auto mag niet meer BPM drukken dan op een vergelijkbare auto die al in Nederland rondrijdt. Om die waarde te bepalen, kan gebruik worden gemaakt van de afschrijvingstabellen in de uitvoeringsregeling of van wettelijk erkende koerslijsten, zoals XRAY of AutotelexPro. Een taxatierapport is alleen aan de orde bij meer dan normale gebruiksschade, mits de auto nog geschikt is om over de openbare weg te rijden.

Dat is geen onbegrijpelijk systeem. Integendeel: het is in de praktijk goed toepasbaar. Natuurlijk blijft er discussie mogelijk over de vraag wanneer schade “meer dan normaal” is. Dat is in het fiscale recht niet uitzonderlijk. Ook begrippen als eigen woning, terbeschikkingstelling of privégebruik leveren al jaren jurisprudentie op. Dat betekent niet dat de wet onwerkbaar is. Het betekent dat feiten moeten worden beoordeeld binnen een juridisch kader. Een goede fiscalist kan dat prima.