Automotive-legende Rolf Lauret snapt heel goed dat verlies maken soms nodig is. Maar dat iemand het licht aan laat, zal hij nooit begrijpen

Als kind wist Rolf Lauret al dat hij voorbestemd was om zijn vader op te volgen in het familiebedrijf. Dat moment kwam veel sneller dan gehoopt, nadat zijn vader op jonge leeftijd overleed. Deze maand nam hij, bijna zeventig jaar later, op 88-jarige leeftijd afscheid bij het bedrijf dat hij grootmaakte. BKAN Bart Kuijpers Automotive News mocht op audiëntie komen in zijn villa in Leidschendam voor een groot afscheidsinterview met de man die van AutoBinck Group (zie kader) een iconisch bedrijf maakte. Een bedrijf dat zo sterk staat, dat het de huidige moeizame transitie vooralsnog zonder kleerscheuren doorkomt.

De 88-jarige is fysiek nog in goede conditie, maar moet af en toe even zoeken naar de juiste woorden en namen. En het verlies van zijn vrouw, twee jaar geleden, wordt nog dagelijks gevoeld, vertelt hij als hij een korte rondleiding door het huis geeft. Het binnenzwembad staat symbool voor zowel de mens als ondernemer Lauret. De muren van de ruimte zijn beschilderd met Japanse taferelen, het land waar het succes van AutoBinck voor een belangrijk deel op rust. Maar het zwembad staat ook leeg. “Ik zwem niet zo vaak en weet je wat het kost om het zwembad verwarmd te houden en de ruimte geventileerd?”, lacht Lauret, de man die, hoe rijk hij ook werd (plek 145 in de Quote 500), altijd op de kleintjes bleef letten.

U kwam al jong in het bedrijf terecht. Maar dat was niet zo gepland?
“Ik was geen student en ik was voorbestemd om mijn vader op te volgen, dat wist ik al toen ik nog heel jong was”, opent Lauret. “Studeren deed ik niet graag. Mijn vader zag ook wel in dat het geen nut had mij verder te laten studeren en hij stuurde me als tiener naar het buitenland om ervaring op te doen. Dankzij zijn RAI-relaties kon ik meelopen bij een Pontiac-dealer (General Motors) in Newark, Verenigde Staten. Daar kreeg ik het bericht dat mijn vader, een kettingroker die ook wel een borreltje lustte, ernstig ziek was. Niet veel later overleed hij.”

U kreeg als jonge twintiger plots de leiding over het familiebedrijf dat onder meer voor de oorlog importeur was van Horch, Audi en Wanderer. Had u enig idee wat u te wachten stond?
“Nee, het was heel natuurlijk dat ik in het bedrijf kwam. Ik ben er met open ogen ingegaan, maar ik had geen idee wat me te wachten stond. Moest er een brief geschreven worden, dan schreef ik een brief. En zo deed ik wat van mij verwacht werd. Er werkte bij ons een van oorsprong Duitse bedrijfsleider die mij enorm geholpen heeft om het bedrijf te leren kennen.”